Wzorzec Ogara Polskiego

WZORZEC OGARA POLSKIEGO

Kraj pochodzenia:

Polska

Data publikacji obowiązującego standardu:

15 listopad 1966

Klasyfikacja FCI:

Rasa uznana przez FCI w 1966r. - nr 52

Wrażenie ogólne:
Pies średniego wzrostu, silnej i zwartej budowy, o silnym kośćcu i pewnej masie,
proporcjonalnych nogach. Cała sylwetka wskazuje na siłę i wytrwałość, mniej na szybkość.
Głos w czasie gonu po tropie czysty, donośny, o średniej zmieniające się tonacji,
u suk zwykle wyższy.

Głowa:
Dość ciężka, o szlachetnym wykroju, z profilu zbliżona do prostokąta średniej długości,
pysk wydłużony, z przodu tępo zakończony, nie klinowaty ani spiczasty. Fafle grube, zwisające,
nos ciemny, duży i szeroki, dolna warga z zajadem zwisającym. Szczęki mocne, dostatecznie długie,
z prawidłowym zgryzem. Żuchwa dobrze umięśniona. Czaszka tak długa jak kufa. Linia czołowa
z linią kufy tworzą kąt rozwarty. Łuki brwiowe silnie rozwinięte, czoło w znacznych zmarszczkach.
Kość potylicowa wyraźnie zaznaczona. Załamanie czołowo - nosowe wyraźne.

Oczy:
Wyraz łagodny, spokojny, nie za głęboko osadzone, ciemnobrązowe,
dolne powieki u psów starszych obwisłe.

Uszy:
Nisko osadzone, dość długie, luźnie wiszące, u dołu lekko zaokrąglone.
Dolne partie zawijają się ku środkowi szczelnie przylegając do głowy.

Szyja:
U nasady przy tułowiu znacznej grubości, silna, muskularna, średniej długości.
Podgardle zwisające z dużą ilością fałdowanej skóry.

Budowa przodu:
Klatka piersiowa o dużej pojemności, w miarę szeroka i głęboka,
przedramię dość dobrze umięśnione. Łopatka skośna, pokryta dobrze rozwiniętymi mięśniami.
Napiętek dobrze zaznaczony, wydatny, wyraźny, suchy, gruby, odpowiednio do kości nóg.

Nogi:
Na dość grubej kości mocne mięśnie, palce dobrze zebrane, pazury silne, grube,
u psów pracujących krótkie. Przy białych palcach jasne, przy żółtych - czarne.

Korpus:
Klatka piersiowa obszerna, w miarę szeroka i głęboka. Pierś z przodu sięga do łokcia,
żebra dobrze wysklepione, długie - jak i cała klatka piersiowa, bardziej zbliżone
do pozycji pionowej niż u innych ras. Grzbiet długi, szeroki i muskularny.
Krzyż nie spadzisty, szeroki. Brzuch duży, pojemny, prawie tej samej głębokości
co klatka piersiowa. Kryje w sobie dobrze rozwinięte narządy trawienia. Bok nie zapadły,
wypełniony, zaokrąglony, z możliwie krótką, małą słabizną.

Budowa tyłu:
Uda na grubej kości; długie, mocne, dobrze rozwinięte mięśnie; goleń pochyła,
dość krótka, dobrze umięśniona. Staw skokowy suchy, wyrazisty.

Tylne kończyny:
Pęciny lekko pochyłe, palce dobrze zebrane, podeszwy szerokie, pokryte grubą skórą.

Ogon:
Osadzony raczej nisko, gruby, pokryty dłuższym włosem od spodu,
sięga niżej stawu skokowego, lekko spadający, od połowy podudzia lekko zgięty.
W ruchu swobodnym uniesiony nieco ku górze, lecz nie zaokrąglony.
Podczas gonu nieco osadzony, zwisa poniżej poziomu.

Kolor (maść) sierści:
Głowa i uszy z wyjątkiem nalotów z obu stron czaszki podpalane,
uszy nieznacznie ciemniejsze od reszty. Nogi, podbrzusze i uda również podpalane.
Korpus czarny lub ciemnoszary, prawie czarny, w staropolskim języku myśliwskim
zwany podżartym. Podpalenie zasadniczo żółte, ma różne natężenie tej barwy
aż do rdzawo - cynamonowej, najbardziej cenionej u ogara polskiego.
Włos biały dopuszczalny w kształcie strzałki przez głowę aż do nosa, na piersiach,
końcach łap i na końcu ogona. W czapraku czarnym, zachodzącym aż na głowę,
wyraźne punkty nad oczami o kolorze podpalenia, czerń zachodząca aż na kufę
dyskwalifikuje ogara polskiego.

Sierść:
Średniej długości, gruba, z gęstym podszyciem, nieco dłuższa na karku,
tylnej części tylnych nóg i na dolnej części ogona.

Budowa:
Wzrost: suki 55 - 60 cm, psy 56 - 65 cm.

Wady anatomiczne:
Zbyt długie lub za małe i odstające uszy. Głowa bez wyraźnie zarysowanej
potylicy i ze słabymi łukami brwi. Zbyt jasne oko. Czarna kufa.
Słabe umięśnienie. Rozlazła stopa. Wisząca pęcina. Ogon cienki, za krótki
lub za długi i źle owłosiony, zakręcony. Słabo rozwinięta klatka piersiowa.
Wadliwy zgryz, braki w uzębieniu. Chrapliwy głos.

Źródło:

K. Ściesiński "Ogar polski. Gończy polski" - Warszawa 1993