Wzorzec Ogara Polskiego

Ogar Polski (Brachet polonais, Polnische Bracke, Polish Hound, Sabueso Polaco)

Wzorzec FCI nr 52

Kraj pochodzenia:

Polska

Data publikacji obowiązującego standardu:

15 listopad 1966 r.

Klasyfikacja FCI:

Grupa 6 (Psy Gończe)
Sekcja 1.2. (Średnie psy gończe)
Próby pracy wymagane

Użytkowanie:
Dawniej ogarów używano w Polsce do polowania głównie na zające, lisy, sarny i dziki, a także na dzikie kaczki, do wypłaszania ich z szuwarów. Obecnie, ze względu na zakaz polowania w Polsce na zające z psami gończymi, z wyjątkiem łowisk górskich, z ogarami poluje się w całym kraju wyłącznie na dzik i lisy. Ogar polski, podobnie jak każdy pies gończy, goni zwierza po ciepłym tropie z głośnym oszczekiwaniem, przy czym głos psa ma brzmienie o tonie niższym, a suki - wyższym. To oszczekiwanie myśliwi nazywają graniem, a głośne ściganie zwierza przez psy - gonem.

Wrażenie ogólne:
Pies średniej wielkości, o mocnej muskularnej, raczej ciężkiej budowie, dającej mu znaczną wytrzymałość, lecz nie szybkość.

Ważne proporcje:
Sylwetka formatu prostokąta, długość tułowia jest nieco większa niż wysokość w kłębie.

Głowa:
Dość ciężka, z profilu ma wygląd średniej długości prostokąta.
Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości, mózgoczaszka szeroka, umiarkowanie wysklepiona między uszami, łuki brwiowe dobrze rozwinięte, guzowatość potyliczna bardzo wyraźna.
Stop dobrze zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos duży, szeroki i ciemny.
Kufa długa, z profilu głęboka i tępo zakończona, nie klinowata ani nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty. Górna linia kufy z linią czołową tworzą kąt rozwarty.
Wargi górne grube ze zwisającymi faflami, w kątach warg tworzą się wywinięte na zewnątrz fałdy.
Uzębienie mocne, białe, pełne, zgryz nożycowy.
Oczy nieco skośne, niezbyt głęboko osadzone, ciemnobrązowe, o łagodnym wyrazie, u starszych psów powieki dolne mogą być obwisłe.
Uszy wiszące, dość nisko osadzone, średniej długości i szerokości, na końcach lekko zaokrąglone, przednimi brzegami, zawiniętymi ku policzkom, szczelnie do nich przylegają.

Szyja:
Średniej długości, o prostej linii karku, muskularna, dość gruba, zwłaszcza przy barkach, luźna skóra tworzy sfałdowane podgardle.

Tułów:
Górna linia prosta.
Kłąb wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet długi, szeroki, dobrze umięśniony.
Lędźwie stosunkowo krótkie.
Zad szeroki, muskularny, dość długi, lekko zaokrąglony.
Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokcia, umiarkowanej szerokości, o znacznej pojemności. Żebra prawdziwe i rzekome są długie i dobrze wysklepione, ustawione prawie pionowo.
Linia dolna: brzuch nie podkasany, boki pełne, słabizny krótkie.

Ogon:
Gruby, stosunkowo nisko osadzony, opuszczony w dół sięga nieco poniżej stawu skokowego, lekko wygięty, w powolnym ruchu uniesiony nieco do góry, lecz nie zakręcony. Podczas gonu pies trzyma go poniżej linii grzbietu z lekkim odchyleniem na bok. Pokryty dłuższym włosem od spodu.

Kończyny: 
Kończyny przednie:
Muskularne o mocnym kośćcu, oglądane od przodu proste, równolegle ustawione, widziane z boku przedramiona są pionowo ustawione. Długość nóg równa się połowie wysokości w kłębie lub nieco więcej.
Łopatki długie, skośnie ustawione, dobrze umięśnione. Łopatka tworzy z ramieniem kąt ok. 100 stopni.
Ramiona średniej długości, ukośnie skierowane do tyłu.
Łokcie powinny przylegać do tułowia i nie być wciśnięte, ani ostające.
Przedramiona długie, o mocnym kośćcu i sprężystych ścięgnach.
Nadgarstki szerokie, bez zgrubienia i śladów krzywicy.
Śródręcza dość krótkie i ustawione lekko odsiebnie.
Łapy ściśle zwarte, okrągłe, palce dobrze wygięte z jędrnymi opuszkami. Pazury grube, czarne, przy palcach białych są barwy rogowej.
Kończyny tylne:
Oglądane z boku są odstawione nieco do tyłu, widziane od tyłu proste równoległe.
Uda długie, szeroki i muskularne. Kąt w stawie biodrowym ok. 100 stopni.
Stawy kolanowe dobrze kątowane.
Podudzia średniej długości, o mocnym kośćcu, muskularne, skośnie skierowane.
Stawy skokowe dobrze kątowane. Kość piętowa mocna.
Śródstopia dość długie i ustawione pionowo.
Łapy jak u kończyn przednich.

Chody:
Powolny kłus. Podczas gonu niezbyt szybki galop.

Skóra:
Na tułowie i kończynach gładka, ściśle przylegająca, na czole tworzy zmarszczki, a na podgardlu fałdy.

Okrywa włosowa:
Włos na głowie, kufie, uszach i nogach krótki, gładki, na pozostałych częściach ciała średniej długości, gruby i twardy. Na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższy. Pod włosem okrywowym występuje gęsty i miękki podszerstek.
Umaszczenie : sierść koloru czarnego lub ciemnoszarego okrywa w kształcie czapraka cały kark, zachodząc nieco na tył głowy, cały grzbiet aż do ogona, boki tułowia i wierzch ogona; na głowie, szczególnie na oczami, na kufie, uszach, przodzie szyi, na barkach, przedpiersiu, podbrzuszu, udach oraz nogach przednich i tylnych występuje podpalanie o odcieniu od ciemnożółtego do mahoniowego; uszy są zawsze ciemniej umaszczone. Dopuszczalne są: biała strzałka na głowie i grzbiecie nosa, biała plamka na piersi, białe dolne części kończyn lub same palce oraz koniec ogona.

Wzrost i Wzrost:
Wysokość w kłębie: psy 56 - 65 cm, suki 55 - 60 cm.
Waga: psy 25 - 32 kg, suki 20 - 25 kg.

Wady:
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Słabo rozwinięte łuki nadczołowe i guzowatość potyliczna; spiczasta lub niedostatecznie głęboka kufa; zbyt długie lub krótkie i odstające uszy; czarne umaszczenie kufy; jasna barwa oczu; cienki, za długi lub za krótki, słabo owłosiony albo zakręcony ogon; cienka, miękka sierść; brak podszerstka.

Uwaga:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo rozwinięte jądra, umieszczone całkowicie w worku mosznowy.

Źródło:

Wzorce Ras, Grupa VI FCI Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne,
Klub Psów Gończych przy Zarządzie Głównym Związku Kynologicznego w Polsce