Wzorzec Ogara Polskiego
Ogar Polski (Brachet polonais, Polnische Bracke, Polish Hound, Sabueso Polaco)
Wzorzec FCI nr 52
Kraj pochodzenia:
Polska
Data publikacji obowiązującego standardu:
15 listopad 1966 r.
Klasyfikacja FCI:
Grupa 6 (Psy Gończe)
Sekcja 1.2. (Średnie psy gończe)
Próby pracy wymagane
Użytkowanie:
Dawniej ogarów używano w Polsce do polowania głównie na zające, lisy,
sarny i dziki, a także na
dzikie kaczki, do wypłaszania ich z szuwarów. Obecnie, ze względu na zakaz
polowania w Polsce na zające z psami gończymi, z wyjątkiem łowisk górskich, z
ogarami poluje się w całym kraju wyłącznie na dzik i lisy. Ogar polski, podobnie
jak każdy pies gończy, goni zwierza po ciepłym tropie z głośnym oszczekiwaniem,
przy czym głos psa ma brzmienie o tonie niższym, a suki - wyższym. To
oszczekiwanie myśliwi nazywają graniem, a głośne ściganie zwierza przez psy -
gonem.
Wrażenie
ogólne:
Pies średniej wielkości, o mocnej muskularnej,
raczej ciężkiej budowie, dającej mu znaczną wytrzymałość, lecz nie szybkość.
Ważne
proporcje:
Sylwetka formatu prostokąta, długość tułowia jest
nieco większa niż wysokość w kłębie.
Głowa:
Dość ciężka, z profilu ma wygląd średniej długości
prostokąta.
Mózgoczaszka i kufa jednakowej
długości, mózgoczaszka szeroka, umiarkowanie wysklepiona między uszami, łuki
brwiowe dobrze rozwinięte, guzowatość potyliczna bardzo wyraźna.
Stop dobrze zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos duży, szeroki i ciemny.
Kufa długa, z profilu głęboka i tępo zakończona, nie klinowata ani nie
spiczasta. Grzbiet nosa prosty. Górna linia kufy z linią czołową tworzą kąt
rozwarty.
Wargi górne grube ze zwisającymi faflami, w kątach warg tworzą się
wywinięte na zewnątrz fałdy.
Uzębienie mocne, białe, pełne, zgryz nożycowy.
Oczy nieco skośne, niezbyt głęboko osadzone, ciemnobrązowe, o łagodnym
wyrazie, u starszych psów powieki dolne mogą być obwisłe.
Uszy wiszące, dość nisko osadzone, średniej długości i szerokości, na
końcach lekko zaokrąglone, przednimi brzegami, zawiniętymi ku policzkom,
szczelnie do nich przylegają.
Szyja:
Średniej długości, o prostej linii karku, muskularna, dość gruba,
zwłaszcza przy barkach, luźna skóra tworzy sfałdowane podgardle.
Tułów:
Górna linia prosta.
Kłąb wyraźnie zaznaczony.
Grzbiet długi, szeroki, dobrze umięśniony.
Lędźwie stosunkowo krótkie.
Zad szeroki, muskularny, dość długi, lekko zaokrąglony.
Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokcia, umiarkowanej szerokości,
o znacznej pojemności. Żebra prawdziwe i rzekome są długie i dobrze
wysklepione, ustawione prawie pionowo.
Linia dolna: brzuch nie podkasany, boki pełne, słabizny krótkie.
Ogon:
Gruby, stosunkowo nisko osadzony, opuszczony w dół
sięga nieco poniżej stawu skokowego, lekko wygięty, w powolnym ruchu uniesiony
nieco do góry, lecz nie zakręcony. Podczas gonu pies trzyma go poniżej linii
grzbietu z lekkim odchyleniem na bok. Pokryty dłuższym włosem od spodu.
Kończyny:
Kończyny przednie:
Muskularne o mocnym kośćcu, oglądane od przodu proste, równolegle
ustawione, widziane z boku przedramiona są pionowo ustawione. Długość nóg równa
się połowie wysokości w kłębie lub nieco więcej.
Łopatki długie, skośnie ustawione, dobrze umięśnione. Łopatka tworzy z
ramieniem kąt ok. 100 stopni.
Ramiona średniej długości, ukośnie skierowane do tyłu.
Łokcie powinny przylegać do tułowia i nie być wciśnięte, ani ostające.
Przedramiona długie, o mocnym kośćcu i sprężystych ścięgnach.
Nadgarstki szerokie, bez zgrubienia i śladów krzywicy.
Śródręcza dość krótkie i ustawione lekko odsiebnie.
Łapy ściśle zwarte, okrągłe, palce dobrze wygięte z jędrnymi opuszkami.
Pazury grube, czarne, przy palcach białych są barwy rogowej.
Kończyny tylne:
Oglądane z boku są odstawione nieco do tyłu, widziane od tyłu proste
równoległe.
Uda długie, szeroki i muskularne. Kąt w stawie biodrowym ok. 100 stopni.
Stawy kolanowe dobrze kątowane.
Podudzia średniej długości, o mocnym kośćcu, muskularne, skośnie
skierowane.
Stawy skokowe dobrze kątowane. Kość piętowa mocna.
Śródstopia dość długie i ustawione pionowo.
Łapy jak u kończyn przednich.
Chody:
Powolny kłus. Podczas gonu niezbyt szybki galop.
Skóra:
Na tułowie i kończynach gładka, ściśle przylegająca, na czole tworzy
zmarszczki, a na podgardlu fałdy.
Okrywa
włosowa:
Włos na głowie, kufie, uszach
i nogach krótki, gładki, na pozostałych częściach ciała średniej długości,
gruby i twardy. Na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższy. Pod włosem
okrywowym występuje gęsty i miękki podszerstek.
Umaszczenie : sierść koloru czarnego lub ciemnoszarego okrywa w
kształcie czapraka cały kark, zachodząc nieco na tył głowy, cały grzbiet aż do
ogona, boki tułowia i wierzch ogona; na głowie, szczególnie na oczami, na
kufie, uszach, przodzie szyi, na barkach, przedpiersiu, podbrzuszu, udach oraz nogach
przednich i tylnych występuje podpalanie o odcieniu od ciemnożółtego do
mahoniowego; uszy są zawsze ciemniej umaszczone. Dopuszczalne są: biała
strzałka na głowie i grzbiecie nosa, biała plamka na piersi, białe dolne części
kończyn lub same palce oraz koniec ogona.
Wzrost
i Wzrost:
Wysokość w kłębie: psy 56 - 65 cm, suki 55 - 60 cm.
Waga: psy 25 - 32 kg, suki 20 - 25 kg.
Wady:
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny
być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich
nasilenia. Słabo rozwinięte łuki nadczołowe i guzowatość potyliczna; spiczasta
lub niedostatecznie głęboka kufa; zbyt długie lub krótkie i odstające uszy;
czarne umaszczenie kufy; jasna barwa oczu; cienki, za długi lub za krótki,
słabo owłosiony albo zakręcony ogon; cienka, miękka sierść; brak podszerstka.
Uwaga:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo rozwinięte jądra, umieszczone całkowicie
w worku mosznowy.
Źródło:
Wzorce Ras, Grupa VI FCI Psy gończe, posokowce i
rasy pokrewne,
Klub Psów Gończych przy
Zarządzie Głównym Związku Kynologicznego w Polsce